هر انچه در گذشته ي ما اتفاق افتاده و هر تصميمي كه گرفته ايم در زمان خودش درست بوده است. هر تصميمي كه ميگيريم به صورت ناهشيار براي اين است كه جلوي ضربه هاي جديد را بگيريم و ممكن است بعدتر ها كه به گذشته مان نگاه كنيم خنده مان بگيرد و به خودمان بگوييم چقدر تغيير كرده ايم و چقدر جدي گرفته بوديم !! ما ميتوانيم به خودمان در گذشته مان بخنديم ، شبيه مادري كه حالا وقتي به گذشته ي كودكش نگاه ميكند با او ميخندد و با او خاطرات تلخ و شيرينش را مرور ميكند ، اما حق

عمیق‌ترین دردها، بزرگترین‌ فرصت‌های رشد را فراهم میکند. بزرگ شدن از اتفاقاتِ غیرقابل پیش بینی آغاز میشود. از اتفاقاتی که رخ میدهند و ما آماده‌اش نبوده ایم. بزرگ شدن، از آماده نبودن آغاز میشود. از اینکه نمیدانستیم چطور آن لحظه را طاقت بیاوریم. بزرگ‌شدن‌ از همان لحظه‌ای آغاز شد که نمیدانستیم با درد چه کنیم، چطور پاسخ دهیم. هر بار بزرگ‌تر شدن دقیقا همان لحظه‌ای آغاز میشود که عمیق‌ترین درد‌ را تجربه میکنیم. همان لحظه‌ای که میفهمیم نمیتوانیم اعتماد کنیم یا همان لحظه ای که پشتمان خالی شد و ترسیدیم

آدمهایی که وارد رابطه‌های موازی میشوند آدمهای تنهایی هستند. آدمهایی که وارد رابطه‌های موازی میشوند آدمهای تنهایی هستند. قضاوتشان نکنیم و با تحقیر و سرزنش، خشممان را خالی نکنیم. در نهایت در داستانِ رابطه‌های موازی، شخص خوب آن کسی ست که وارد رابطه موازی نشده و زندگی‌اش هدر شده است برای یاری که شخص دیگری را ترجیح داده است. اما «شاید» این ماجرای تکراری، همه‌ی داستان نباشد! «شاید» راوی داستان از همه‌ی اتفاقات خبر نداشته باشد! «شاید» خودِ راوی، یکی از اصلی ترین سوق دهنده‌های یارش باشد به سمت رابطه